نبض زندگی در ضیـافت همـدلـی/ وقتی امیــن برای بیمـاران دیالیــزی، خانه می شـود
دوشنبـه ۴ خردادماه در سالن اجتمـاعات مرکـز آموزشی درمانی امیـن، عقـربه ها به وقت مهـربانی کوک شـدند. آنجا سخـن از دستـگاه و فیلتـر و دیالیـز نبـود. سخن از خانواده ای بود که رنـج را با لبخنـد و تنهـایی را با هم بودن، تاب آورده اند. همـایش یک روزه بیمـاران دیالیــزی مرکـز امیــن، نه یک نشست صـرفا" علمـی، که برنامـه ای برای تجلیل از صبــر بود. بیمارانی که هفته ای چنـد بار، ساعت ها در کنار پرستـاران و پرسنـل بخش دیالیــز روزگار می گذراننـد، این بار نه روی تخت های بیمارستـان، که در کنار همــراهان و مراقبیـن خـود، گرد هم آمـدند تا بیامـوزند چگـونه با وجـود تمـام رنج ها، با کیفیت تر زندگـی کننـد.
از آمـوزه های تغذیه ای، سلامت روان و آگاهـی از دارو و درمان که بگذریم، بخش های جانبـی همایش طعـم دیگـری داشت. لحظاتی که مـوسیقـی در فضـا پیچیـد، کلیپی که خاطـرات مشتـرک را زنده کرد و حرکات کششـی که به جسم های خستـه، جان دوباره بخشیــد. پرسنل بخش دیالیــز که حالا دیگـر فـراتر از یک درمانگـر، مثل اعضـا نزدیک خانواده این بیمـاران هستنـد، با نگاهـی سرشار از عاطفـه، نظاره گر کسانی بودند که قصـه زندگـی شان با تار و پود این مرکـز درمانـی گـره خـورده است.
