هـدیه ای کوچک برای بزرگانِ بی جایگـزین
در آستانه چهلمیـن روز پر کشیدن رهبـر فقید شهیـد، فرشتـگان مینـاب، و جانباختگان میهـن و در زیباترین روز بهار، در زمینـی سبـز و آسمانـی نیلـی، کارکنان مرکـز آموزشـی درمانـی امیـن نهال هایی به شکوفـه نشسته را در آغـوش خاک نشاندند. و یقین داریم مـه و خورشیـد و فلک، یاد آنان را در قلب همیـن بهار تثبیت می کند. اما براستـی هیچگاه در باورمان نمی گنجیـد که روزی برای یک مجموعه ای از خالص ترین، شجـاع ترین، مظلوم ترین و سرداران کشـوری و لشکـریمان در آغـوش خاک نهال بنشانیم. هنـوز که نگاهشان می کنیم، باورمان نمـی شود. هنـوز نمی دانیم چه بر ما گذشت و چگونه این فصل از زندگی مان رقم خـورد. فقط میدانم که این نهال ها، نشانه ای کوچک از دریای خروشـان دلتنگـی و احتـرام ماست. نشانه ای از یادها که در قلبمان ریشه دوانده و تا ابد سبــز خواهـد ماند.
